ღ♥ღدر حسرت دیدار تو آواره ترینمღ♥ღ

اي يگانه معبودم: تو را سپاس .

تو را سپاس كه دراين ماه مرا نزد خود خواندي وحرفهايم را شنيدي و نوازشم كردي!

تو را سپاس كه مرا در آغوشت گرفتي واز گرمي يه آغوشت كمي به من دادي!

تو را سپاس كه به يادم بودي و به من آموختي كه به يادت باشم !

بار الهي به بهترين بندگانت قسم ات مي دهم كه:

مانند انسان ها مرا تنها نگذار و از ياد مبر .

باور كن من بي تو نمي توانم ،

من بي تو عروسك خيمه شب بازي ای بيش نيستم

پس:

كمكم كن...........

                مرا اينگونه باور کن

             کمي تنها ، کمي بي کس ...

         کمي از يادها رفته...

     خدا هم ترک ما کرده !!!

  خدا ديگر کجا رفته...؟؟؟

مرا اينگونه باور کن....

لذتي كه در فراق است در وصال نيست...

زيرا در فراق اميد وصال است...

اما در وصال...

سنگ قبرم را نمیسازد کسی ماند ام در جاده های بی کسی

بهترین دوستم مرا از یاد برد سوختم خاکسترم را باد برد

خدایا این چه حکمتی است که هر شب به یادش میگریم

هر شب به یادش هستم هر شب مونس پروانه هستم

خدایا خداوندا پراونه میسوزد شمع خاموش میشود اما

 من چه؟؟؟

میشوند اما من...

... هرشب میسوزم و خاموش نمیشوم

هر چند دستان من لياقت ستايش همت بلندت را ندارد ولي اين تبريك را

از طرف تنها دخترت بپذير...

سرم را بین دستهایم گرفته ام.گیج شده ام.خسته و بی رمق گوشه ای افتاده ام.دیشب تا نیمه های

شب به عکس تو خیره شده بودم.برای هزارمین بار دست نوشته هایت را خواندم گریه کردم.عکست را هزار بار بوسیدم و روی چشمهایم گذاشتم.من با تو حرف میزدم،از تو میپرسیدم چرا؟ولی تو فقط نگاهم میکردی.ساکت و آرام نگاهم میکردی و هیچ نمیگفتی.
من عکست را بغل کرده بودم و به سینه ام میفشردم و گریه میکردم.دلم گرفته نازنین.دلم از این دنیا گرفته است،از دست خودم خسته شده ام.میخواهم فرار کنم،حتی از خودم.
میدانم نازنینم،میدانم در آن دل مهربانت چه میگذرد،مهربانیت را میفهمم،با تمام وجودم درک میکنم.فقط خسته ام.میدانی چه میگویم؟دارم باز هم تنهاتر میشوم.چند ماه دیگر،من میمانم و این خانهء خالی از همه چیز.من نمیتوانم تحمل کنم.
صدای خرد شدن استخوانهایم را میشنوم.انگار در یک بیابان تاریک و بی انتها تنها مانده ام،تصویر شما دور و دورتر میشود و من هرچه فریاد میزنم هیچ صدایی از گلویم خارج نمیشود.نمیفهمم در اطرافم چه میگذرد،هم خوشحالم هم در نهایت غم و اندوه.
خاطرات گذشته مثل سیلی به طرفم هجوم آورده اند.
دیگر توانش را ندارم.دیگر نمیتوانم صبوری کنم.خدایا بفهم که دیگر نمیتوانم.این بار سنگین را از شانه های خستهء من بگیر.چرا هرچه امتحان سخت داری از من میگیری؟من از این همه امتحان خسته شده ام.میگویند تو هرکه را دوست داری بیشتر در رنج و عذابش میگذاری تا همیشه اسمت را صدا کند،ولی من دیگر نمیخواهم تو مرا اینطور دوست داشته باشی!
من هم دلم میخواهد طعم شادی و خوشبختی را مزه مزه کنم.دلم میخواهد بدون وحشت عشقم را نثار کنم.دلم میخواهد مثل آسمان وسیع و آبی و سخاوتمند باشم.
دلم میخواهد دوست بدارم،دلم میخواهد دوستم بدارند.
دلم میخواهد زندگی کنم،عاشق باشم،بخندم،از شادی فریاد بزنم،چرا سهم مرا از شاد بودن نمیدهی؟چرا همیشه اندوه را قسمت ِ من میکنی؟

در شیارهای قلبم به دنبال کدامین عشق می گردی؟عشق من در آیینه ای است که هر روز در آن مینگری......چشمان تو قبله عشق من است من به آن مینگرم وزیر سایه بان ابروهایت به خواب میروم.خوابی عمیق به عمق اقیانوس. در مهربانی لبهایت خنده می روید. در خمار چشمانت عشق غنچه ترد لبانت را چشیدم و بوییدم گل بلورین تو را تا اعماق وجودم
با جمله جاری میشوم

(دوستت دارم ...... عزیزم)

www.dooooory.blogfa.com

شاید یه کسی برای این که شبا خوابتو ببینه به خدا التماس

 می کنه

شاید یه کسی به محض دیدن تو دستش یخ می زنه  و تپش

قلبش مرتب بیشتر می شه

مطمئن باش یکی به خاطر تو شبا تو دریایی از اشک می خوابه

ولی تو اونو نمی بینی /شایدم هیچ وقت نبینیش

من در این کلبه خوشم

تو در آن اوج که هستی خوش باش

من به عشق تو خوشم

تو به عشق هر که هستی خوش باش